Ruim 3 weken verder.

28 juli.

De afgelopen 3 weken heb ik goed kunnen wennen aan de noodbrug.
Het gaat vanaf het begin eigenlijk heel goed!

Op sommige dagen voelt het nog wat onnatuurlijk in mijn mond, alsof er van alles inzit wat er niet hoort. Maar eten, praten en slapen gaat allemaal prima, dus last heb ik er verder helemaal niet van.

De hechtingen zijn inmiddels opgelost. Het verhemelte voelt nog wel zacht langs de rand van de brug, maar niet meer gevoelig. Aan de voorkant zie je boven de brug 2 donkerdere plekken waar mijn voortanden in het tandvlees gezeten hebben. Dat is alleen zichtbaar als ik mijn lip optrek of voluit lach.
Ik kan voelen dat lucht of speeksel bovenlangs de brug kan gaan, wat betekent dat het tandvlees al wat aan het slinken is. Dat is een volkomen normaal proces waar ik ook op voorbereid was. Bij de volgende afspraak worden de hoek- en snijtanden wat verder afgeslepen, zodat de noodbrug weer helemaal goed aansluit, en dit herhaalt zich dan weer enkele weken later bij de definitieve brug.

Soms doet één van de afgeslepen tanden even pijn. Dan smeer ik 's avonds perio-aid tandpasta op het tandvlees erboven en is het de volgende dag alweer over.
In elk geval blijf ik voorlopig goed spoelen, want ik wil natuurlijk voorkomen dat er problemen zoals een ontsteking kunnen ontstaan.

Het geheel valt mij zéker niet tegen, ik ben nog steeds opgelucht dat ik nu zover ben. Over 2 weken volgt de volgende stap, ook weer onder verdoving.

Wat wél enigszins tegenvalt is dat ik nog zoveel ongemak heb van het verwijderen van het botanker.
Net zoals bij het plaatsen, staan de opnieuw aangehechte spiertjes heel strak, wat een gespannen en ook soms pijnlijk gevoel onderin de onderlip en kaak veroorzaakt. Ze liggen als het ware bovenop mijn onderlip en zijn steeds erg voelbaar.
Van het genezen de vorige keer, herinner ik mij dat dit heel lang zo blijft aanvoelen. Het enige wat helpt is de spiertjes oprekken door meerdere malen per dag de lip strak te trekken naar buiten toe. Een beetje een gek gezicht, maar daardoor is wel de spanning een tijdje minder. Op de duur zullen de spiertjes zo weer meer in de kaak/lipholte terug'zakken' en niet meer zo voelbaar zijn.

Ik ben nog steeds in gesprek met de zorgverzekeraar over de nieuwe behandeling.
Er was aan hun kant niet voldoende duidelijkheid over de oorspronkelijke indicatie, wat de gebitsafwijking was, niet een kaakcorrectie.
Met aanvullende informatie van mijn eigen tandarts en de tandarts van de mondkliniek willen ze de aanvraag weer opnieuw bekijken. Hopelijk is het toch nog mogelijk om een machtiging of deels vergoeding van de kosten te krijgen.

Geen update.

18 juli.

Gisteren is Nederland opgeschrikt door een ramp van ongekende omvang.
Langzaam komen via allerlei media de persoonlijke verhalen van passagiers van vlucht MH17 bij iedereen binnen.

Wat vallen je eigen pijntjes of probleempjes dan volkomen in het niet bij de onvoorstelbare ellende die deze mensen en hun nabestaanden overkomt.
En hoe onbelangrijk is dan nu ook alles wat ik over mijzelf en mijn mondmetamorfose zou willen updaten. Niets daarvan is schokkend of verrassend genoeg om nu hier te melden.
Het kan wel wachten.
#RIPMH17

Wennen aan de noodbrug.

8 juli.

Er zijn inmiddels 4 dagen verstreken sinds het plaatsen van de noodbrug.
En die zijn onvoorstelbaar goed verlopen!
Ik had me ingesteld op enkele ongemakkelijke, misschien ook pijnlijke dagen, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn.
Natuurlijk, ik moet wennen aan de nieuwe situatie, want het voelt en oogt heel anders, maar dat lukt heel goed.
Ik ben opgelucht dat deze behandeling achter de rug is en blij met hoe het er nu al uitziet!

De eerste 2 dagen voelde mijn verhemelte licht gezwollen en had ik soms het idee dat er een korreltje eten onder de brug kon schieten. Dat bleek dan het knoopje van een hechting te zijn. Nu is mijn tandvlees aan de buitenkant nog wat gevoelig en voel ik soms een klein stroomstootje in een afgeslepen kies, maar dat is dan ook direct weer over. Ik ga ervan uit dat dit allemaal normaal is en bij de genezing hoort. Om te zorgen dat er niets kan gaan ontsteken spoel ik voorlopig nog wel met perio-aid. Dat was niet voorgeschreven, maar ik vind het een prettige gedachte dat mijn mond schoon en fris is.

Eten, drinken, praten en slapen lukt allemaal prima, geen enkel ongemak.

Eigenlijk heb ik op dit moment nog meer last van de napijn van het verwijderen van het botanker!
Mijn kin is nog ietsje blauw aan de buitenkant, maar vooral de binnenkant voelt vervelend. Daar zit op de overgang van lip en kaak een verdikking die voor de nodige druk zorgt. Ook voelt mijn kin nog gevoelig aan de buitenkant en is een klein deel van mijn onderlip nog gevoelloos.
En dat terwijl dat een veel kleinere ingreep was!

Op school zien collega's het verschil wel, maar die waren ook op de hoogte van de ingreep. De kinderen hebben geen van allen iets opgemerkt. Dat geeft in elk geval aan dat mijn tanden heel natuurlijk ogen. Fijn!

Nieuwe tanden!

5 juli.

En daar zijn ze dan, mijn nieuwe boventanden.
Gisteren heb ik maar liefst anderhalf uur in de tandartsstoel gelegen.
Het was een heftige ervaring!

We hebben eerst opnieuw besproken wat de bedoeling van de komende behandelingen is, wat ik van/na elke behandeling kan verwachten en in wat voor tijdsbestek dit allemaal kan plaatsvinden.
Hierbij bleek meteen dat de al gemaakt afspraken te snel gepland zijn, want er zal meer tijd nodig zijn om de mond rondom de noodbrug te 'settelen' en te kijken hoe dit uitpakt.
De afspraken zijn dus hierop bijgesteld. Daarna kon de behandeling dan echt beginnen.

Eerst werd mijn bovenkaak verdoofd, dit was te voelen tot aan mijn ogen. Daarna werd opnieuw een afdruk gemaakt van mijn ondertanden voor de beetregistratie. Omdat de hechtingen van het verwijderen van het botanker er nog inzaten, zijn deze meteen verwijderd.

Na het inwerken van de verdoving begon het beslijpen van de snij- en hoektanden. Dit is een secuur werkje wat dan ook flink wat tijd, een halfuur, in beslag nam.
Hierna was het tijd voor het deel waar ik zelf het meeste tegenop zag: de extractie van de voortanden. Ook gevoelsmatig was dit een grote stap, omdat ze voor mijn uiterlijk al zo lang zo bepalend zijn, het is een onderdeel van mijn identiteit, die nu definitief en in één behandeling al zo zal veranderen.
Het trekken ging gelukkig sneller dan ik verwacht had. De linker voortand bleek nog zwakker dan al
gedacht, de wortel had nog een gezonde punt, maar was verder al helemaal aan het verkleuren. Deze had het beugelproces niet kunnen overleven. De rechter voortand was wel in goede staat.

Terwijl de noodbrug geconstrueerd werd, heb ik lang op een gaasje gebeten om het bloeden na de extractie te stoppen. Helaas bloed ik altijd zeer lang na en bleek dit niet voldoende om de behandeling te kunnen afmaken. Mijn verhemelte moest daarom toch gehecht worden. En dit was meteen het meest pijnlijke deel van de behandeling, want mijn verhemelte was niet verdoofd. Dat was schrikken en even zweten!

Meteen daarna werd de noodbrug geplaatst, die vastzit met tandcement. Ik kreeg een spiegel en heb eerst heel voorzichtig gekeken. Wauw!!! Ik was enorm verrast en blij en opgelucht met wat ik zag. De brug is nauwelijks te onderscheiden van echte tanden, en mijn tanden staan nu keurig op een rijtje! En dat terwijl dit slechts een noodvoorziening is, die het eindresultaat slechts benadert. De definitieve brug zal er dus nog mooier gaan uitzien!
Met een noodreparatieset en wat extra tips op papier, en de tip een pijnstiller te nemen, kon ik na ruim 90 minuten naar huis.

Eenmaal thuis heb ik toen de verdoving enigszins uitgewerkt was voorzichtig wat vla gegeten en
later op de avond nog wat pasta, goed aan de zijkant gekauwd. Ik heb inderdaad één pijnstiller genomen, en verder hélemaal geen pijn meer gehad.
Het enige vervelende was gisteravond en vannacht het nabloeden, ondanks het hechten, en daardoor een heel vieze smaak in mijn mond, waarmee ik een paar keer wakker geworden ben. Maar ik vond het heel goed te doen!

Vandaag heb ik al weer een paar keer voorzichtig gepoetst en gespoeld, om het toch vooral allemaal maar schoon en fris te houden. De vieze smaak komt af en toe even terug, maar ik zie geen bloed meer. Boven de brug is op de plaats waar mijn voortanden hebben gezeten te zien dat het nog moet genezen, maar gelukkig komt mijn lip nooit zo ver omhoog met praten.

Qua pijn is het alleen gevoelig als ik moet lachen en mijn lip dus wat over het tandvlees spant.
Mijn profiel is wel zichtbaar veranderd, de bovenlip staat natuurlijk minder gespannen over de tanden en het oogt duidelijk rechter. Een mooi bijkomend voordeel!

Tot half augustus kan ik nu verder genezen, wennen aan de brug en me voorbereiden op de volgende stap, de napreparatie. Hierbij worden de afgeslepen tanden opnieuw aangepast aan de mate waarin mijn tandvlees geslonken zal zijn, zodat de noodbrug beter in de holte in het tandvlees kan worden geschoven, die uiteindelijk voor de definitieve brug zal dienen.

Van ingreep naar ingreep.

2 juli.

Gelukkig gaat het inmiddels veel beter met de genezing van de ingreep van 10 dagen geleden.
Van een collega heb ik een heel goede crème gekregen en daarmee de bloeduitstorting steeds ingesmeerd. Daar is nu nog een iets blauwe maar vooral ook gele vlek van over, die elke dag verder wegtrekt.
De wondjes prikten vorige week behoorlijk, dus ik ben gaan spoelen met periode-aid mondvloeistof. Binnen 2 dagen was dat toen over en daarna zijn de wondjes goed dichtgegaan.
Aan de binnenkant is mijn lip nu nog opgezet op de plaats van de hechting, dit was met het plaatsen van het anker hetzelfde en duurde toen ook een hele tijd. Het is een ongemakkelijk gevoel met bepaalde bewegingen zoals dus het spoelen wat ik nu nog steeds doe.
Al met al gaat het elke dag echt beter.

En dat is maar goed ook, want overmorgen staat mij de volgende behandeling alweer te wachten.
Het is best wel ingrijpend wat er gaat gebeuren. In ruim een uur tijd worden de voortanden boven verwijderd en de snij- en hoektanden boven afgeslepen om als pijlers te kunnen dienen. Het tandvlees zal worden gehecht zodat er meteen een noodbrug geplaatst kan worden. Deze wordt ter plekke gemaakt en zal de komende 6 weken blijven zitten. Tussendoor heb ik dan een vervolgafspraak om de hechtingen te laten verwijderen en het afslijpen verder af te maken, en vervolgens weer om te passen voor de definitieve brug. Ik moet die hele periode zeer voorzichtig zijn met eten, want de noodbrug zou kunnen loslaten als er veel kracht op uitgeoefend wordt. In dat geval zal ik met een noodreparatieset de brug zelf opnieuw vast moeten maken. Hopelijk zal dit niet nodig zijn.

Het klinkt mij vrij heftig allemaal. Ik ben bewust dit traject ingegaan en sta er zelf ook helemaal achter, maar nu het zo dichtbij komt is het ook erg spannend. Het is een dubbel gevoel, eng wat er
gaat gebeuren maar ook benieuwd naar hoe het resultaat zal zijn. Mijn bovengebit verandert toch wel aanzienlijk als ik zo naar de afdrukken kijk!
Het valt nu nog wel mee met de zenuwen, maar het is natuurlijk logisch dat hier een bepaalde spanning bij komt kijken, het speelt toch steeds meer door mijn hoofd. Ik hoop dat het mee zal vallen
met het ongemak, pijn zal ik tijdens de behandeling door de verdoving niet hebben, maar wie weet daarna wél. We zullen zien hoe het gaat.
In de dagen daarna zal ik hier een update plaatsen.