Een nieuw jaar.

Nu al klaar !!!!

15 november.

Eigenlijk zou mijn volgende afspraak pas op 28 november zijn. De brug zou dan definitief vastgezet worden.
Maar begin vorig weekend kreeg ik de indruk dat de bovenrand van de brug aan de linkerkant ietsje verder naar beneden voelbaar was en werd de kroon gevoelig. Vervolgens gebeurde rechts hetzelfde. De pijn zakte wel, maar het idee dat er speling op de brug zat bleef. Met praten had ik zelfs het idee dat het geheel iets verschoof. Kortom, ik was bang dat de brug aan het loskomen was.

Gelukkig kon ik dinsdagmiddag al terecht. Ik gaf aan wat ik dacht, de tandarts zei: laten we maar even kijken, en vervolgens... Pakte hij zo de brug uit mijn mond! Ik schrok enorm, hij zat dus echt helemaal los. Alle andere keren moesten er tangetjes en een hoop gewrik aan te pas komen, maar nu.... Helemaal niks, één beweging. Het besef dat dit ook vanzelf mis had kunnen gaan op mijn werk of thuis zorgde dus nog voor het nodige kippenvel achteraf. Brrr!!

Het leek ons allebei het beste om de brug dan nu maar definitief vast te zetten. Dit gebeurt gelukkig met andere cement dan de noodvoorziening! Eerst wordt de brug dan van links naar rechts voorzien van lange flosdraden en vervolgens ingezet en aangedrukt. Wat vervolgens precies gebeurt weet ik niet, wel dat de flosdraden boven de brug langs op en neer gehaald worden. Dat is geen pretje en doet pijn aan je tandvlees. Daarna worden ze er voorzichtig tussenuit getrokken. Het verwijderen van de cementrestjes neemt daarna ook nog flink wat tijd in beslag. Tussendoor bleken mijn ondertanden ook vast te zitten in het cement aan de binnenkant, dus daar moest nog wel even wat kracht op uitgeoefend worden.

Na weer zo'n 3 kwartier in de stoel was ik dan helemaal klaar en... Het resultaat mag er zijn! Niet dat dat de insteek was om hieraan te beginnen, maar het is ook een grote positieve uiterlijke verandering geworden waar ik toch wel heel blij mee ben.

En dan nog de financiële kant van het verhaal. De geschillencommissie heeft ook de zorgverzekeraar om uitleg gevraagd en daarna aangegeven dat het wel zo'n 2 maanden duurt voor ik weer een bericht kan verwachten. Inmiddels is de rekening van de mondkliniek wel opgemaakt, gelukkig is het begrootte bedrag aangehouden, ondanks het feit dat ik geen 3 maar 9 keer een afspraak gehad heb.
Ik heb wel even uitstel gevraagd om het antwoord van de geschillencommissie af te wachten, maar hierover nog geen uitsluitsel gehad. Dit wacht ik dus nu nog af.

Hopelijk kan ik nu dit hele verhaal afsluiten en komt er geen vervolg meer. Ik zou nog kunnen nadenken over een brug op de plaats waar de melkkies getrokken is, maar daar ben ik nu helemaal niet mee bezig.
Ik ben blij dat dit 'klaar' is, ik geen zorgen meer hoef te hebben over mijn voortanden en lekker onbezorgd kan lachten met mooie boventanden.


                                                Wordt hopelijk niet vervolgd!

Deze week 2 afspraken.

24 oktober.

Afgelopen dinsdagmiddag en vanochtend ben ik weer naar de mondkliniek geweest.

Dinsdag is de brug verwijderd en een noodbrug gemaakt en geplaatst. Dit ging weer gepaard met het nodig trek-, duw- en paswerk, wat altijd vervelend tot flink pijnlijk is. De noodbrug is teruggezet met wat vaseline, zodat deze er vanochtend gemakkelijker uit zou kunnen gaan, maar dat bleek toch niet het geval te zijn...

De afgelopen dagen is de definitieve brug bijgewerkt en bijgebakken, daarna uitgehard, zodat hij er vanochtend weer terug in gezet kon worden. Ik had mij voorgenomen om dit ook nu nog niet definitief te laten doen, omdat er dan geen correctie meer mogelijk is. Aangezien het tandvlees/verhemelte de afgelopen weken geslonken is, is het namelijk niet uit te sluiten dat dit nog een tijdje zal doorgaan. Als de brug dan helemaal vastzit, zal die ontstane ruimte niet echt meer op te vullen zijn. De tandarts was het hier helemaal mee eens.
De brug zit dus voor de komende  4 weken weer vast met noodcement.

Ook dit was weer geen fijne behandeling. Het uithalen, passen, schoonmaken van de afgeslepen tanden, waarin de zenuwuiteinden bloot liggen, geknoeid cement van het tandvlees af schrapen, het is allemaal geen pretje. Zodra de brug weer zit is het leed weer geleden en voel je niets meer, dat maakt het toch allemaal wel te doen.

Nu is het afwachten wat er gebeurt en of de aansluiting goed is/blijft.
Voor het eerst is het nu wel gevoelig als ik onder tegen de brug aanduw. Er is meer druk op mijn verhemelte en op de noodkronen. Dit zal de bedoeling ook wel zijn ;)

Ik zie nu dat de hoektanden tov de voortanden iets meer naar voren gekomen zijn en er niet meer ietsje achter staan. Het is niet echt storend maar ik zie het wel. Ook dat is iets waarover ik de komende weken moet beslissen of dit het maximale eindresultaat is.

Wordt dus nog vervolgd!

Helaas..... Nog niet klaar!!!! Pfff.

12 oktober.

Eergisteren ben ik weer naar de mondkliniek geweest.
Ik was ervan overtuigd dat dit de laatste keer was en de assistente en ik grapten daar zelfs nog even over. Helaas bleek dit niet te kloppen...

De tandarts heeft heel goed gekeken naar hoe de brug op dit moment en in deze vorm aansluit op mijn verhemelte. Ik voelde zelf heel lichtjes dat er soms lucht overheen ging, dus dat er wat ruimte was had ik zelf ook al geconstateerd. Jammer genoeg is dit niet iets wat zich vanzelf corrigeert. Het tandvlees kan wel de dummies omsluiten, maar groeit niet 'door' als er geen contact is. De brug zal dus de ruimte moeten opvullen.

Dat betekent dat er nog 2 nieuwe afspraken zullen volgen. De eerste om de brug uit te nemen en weer tijdelijk een noodbrug te plaatsen, zodat de brug kan uitgestraald (?) en opgebakken (?) kan worden, waarna hij beter tegen het tandvlees past. En de tweede om na afkoelen en uitharden de brug dan wel definitief vast te zetten.

Gelukkig heb ik volgende week een vakantieweek waarin deze beide afspraken kunnen vallen, zodat ik niet met de noodbrug naar mijn werk hoef.
Maar... Het is toch wel balen. Enerzijds omdat het steeds uitnemen, schoonmaken en inzetten van de brug erg pijnlijk is. De zenuwen in de afgeslepen tanden liggen immers bloot, waardoor je bij elke aanraking een sensatie voelt alsof je tanden onder stroom staan. En anderzijds omdat ik mij afvraag in hoeverre al deze extra handelingen bij de oorspronkelijke begroting bijgeteld zullen worden.
Over dit laatste zal ik dan ook zsm contact hebben met de tandarts die de intake heeft gedaan en de begroting opgesteld.

Wordt dus volgende week opnieuw vervolgd.

                               

Toch nog niet klaar....

12 september.

Vandaag ben ik hoopvol naar de mondkliniek gegaan, want dit zou de laatste afspraak zijn.
Dat is helaas toch wat anders gelopen:

Ik heb de definitieve brug nu wel in, maar deze is nog wel met noodcement ipv definitief vastgezet.

Alle wijzigingen die we vorige week besproken hebben zijn zo ongeveer uitgevoerd. De kleur is mooi en het geheel oogt minder massief. De tanden zijn goed van vorm en grootte.

Toch vond de tandarts, dat ik beter een paar weken goed kan gaan kijken en ervaren of ik helemaal tevreden ben. Dan kunnen er alsnog veranderingen aangebracht worden, mocht ik dat willen. Als de brug echt helemaal definitief vastgezet is, kan dat niet meer, want dan kan hij echt niet meer uit! Hoewel ik eerst even moest denken aan weer een (duurbetaald) consult, is er voor de redenering natuurlijk ook wel wat te zeggen...  Dus dat doe ik dan nu maar.

Ik heb nu nog een afspraak voor over 4 weken voor finetuning en dan echt definitief vastzetten van de brug.En dan vind ik het echt welletjes, want de pasmomenten zijn echt pijnlijk en vervelend!

De tandarts die mijn reguliere controles doet en de tandarts van de mondkliniek hebben allebei een aanvullende brief voor de zorgverzekeraar geschreven, zodat de aanvraag nog een keer beoordeeld kan worden. Ik hoop maar op een wat gunstiger uitkomst dan tot nu toe.

               

Derde behandeling: passen van de 'biscuit'.

6 september.

Gisteren heb ik weer een uurtje in de tandartsstoel doorgebracht.

Eerst werd met enige moeite de noodbrug verwijderd. De assistente probeert dit elke keer eerst voorzichtig, maar krijgt met dat gepeuter geen beweging in de constructie. De tandarts deed het dan maar weer zelf, en ook nu kreeg hij de brug er met één enorme ruk uit. Maar dan wel zo dat hij zelfs doormidden brak. Pff.... Dat is niet fijn als je niet verdoofd bent!

Daarna was het passen van de definitieve brug aan de beurt. En ook het steeds erin zetten en eruit halen van deze brug doet echt pijn. Wie weleens per ongeluk aluminiumfolie op een amalgaamvulling heeft gekregen kan zich hiervan een voorstelling maken.... Dat kan ook niet anders, aangezien de afgeslepen tanden door niets meer beschermd worden. Als de brug eenmaal zit of eruit is, is de pijn gelukkig ook meteen weg.

Mijn man mocht intussen ook even meekijken en het voorlopige resultaat beoordelen. Dat is fijn, want 2 zien meer dan 1, en ik kan niet steeds praten als ze bezig zijn. Enige nadeel was dat de tandarts de brug er ook gewoon uithaalde waar hij bij was, niet zo'n prettige aanblik natuurlijk. Ik heb zelf in elk geval besloten dit niet te willen zien...

De kleur van de brug was verrassend mooi, heel natuurlijk en perfect passend bij mijn tanden!
Verder moet er nog behoorlijk aan gesleuteld worden, aangezien de tanden nog een tikje te groot zijn en de aanblik in zijn geheel te massief of te breed oogt. Ook is de onderkant van de tanden nog niet helemaal recht in lijn. Dit kan allemaal perfect verbeterd, worden, is mij verzekerd. Gisteren is er op proef al een randje afgeslepen om de grootte goed te kunnen bekijken. Dat was al meteen een heel ander gezicht. Ik heb er alle vertrouwen in dat het heel mooi zal gaan worden!

Volgende week heb ik weer een afspraak. We gaan dan kijken hoe de brug er dan uitziet en past. Als er iets niet goed is kan dan direct verholpen worden. Mocht het nodig zijn wordt er zelfs opnieuw gebakken. Vooral het afkoelen zal dan veel tijd in beslag gaan nemen. Ik moet daarom rekening houden met een lange zit, misschien wel een paar uur, waarbij steeds tussendoor verder gewerkt kan worden. Dat vind ik niet erg, liever dit dan weer opnieuw terug komen. En wellicht is het meteen prima, dan valt het gewoon mee!

Sowieso moeten we er straks thuis eens een weekje tegenaan kijken. Mocht ik dan alsnog niet helemaal tevreden zijn dan is het geen enkel probleem om weer een afspraak te maken. Maar als er volgende week genoeg tijd genomen kan worden zal dat hoogstwaarschijnlijk niet echt nodig zijn.

Met de inmiddels gerepareerde noodbrug weer vastgezet met noodcement kon ik na een uur weer huiswaarts.
Vandaag heb ik nog wat last van gevoelige snijtanden, maar dat kan niet anders na al het gejutter van gisteren. Dat zal de volgende keer wel niet anders zijn... Gelukkig heb ik inmiddels de ervaring dat dit meestal maar een dagje duurt.

Op naar hopelijk de laatste sessie!!

Update na 2 behandelingen.

21 augustus.

Anderhalve week na de tweede behandeling kan ik gelukkig weer zeggen dat het ook nu heel goed gaat!

De bultjes als gevolg van de verdoving waren na een dag of 4 verdwenen en daarmee dus ook de pijnlijke bovenlip.

Net zoals de vorige keer zijn de hoektanden af en toe wel gevoelig, wat ik vooral merk met dichtbijten. Maar als ik een nachtje perio-aid tandpasta op het tandvlees doe of de spoelvloeistof gebruik, is dat binnen een dag weer over.

Verder heb ik helemaal geen klachten!
Er is voor mensen die het niet weten ook niets geks te zien aan mijn tanden.
En dan te bedenken dat de uiteindelijke brug nog veel mooier zal gaan worden!

Ik zelf vind wel dat de voortanden, nu ze iets verhoogd zijn om goed aan te sluiten, te 'lang' zijn. Ook loopt de onderrand niet helemaal recht, maar iets af naar beneden. Maar bij de definitieve brug zal dat niet zo zijn, ik moet dit echt allemaal als noodvoorziening zien, is mij verzekerd.

De zenuwbaantjes waar het botanker heeft gezeten worden inmiddels ook weer wakker, dus onderin heb ik soms wel een vervelend gevoel, en het doorgesneden spiertje staat nog te strak gespannen. Daar heb ik eigenlijk nu de meeste hinder nog van. Ook dit gaat allemaal langzaam over, maar daarvoor moet ik nog wel wat meer geduld hebben.

De behandelaar van de mondkliniek en mijn eigen tandarts gaan nu op verzoek van de zorgverzekeraar nog eens op papier zetten wat de indicatie voor verwijzing was, wat de beste optie ter vervanging van mijn voortanden uiteindelijk is, en met welke argumenten. Dit alles om nogmaals de aanvraag voor vergoeding te kunnen beoordelen. Hopelijk ziet de zorgverzekeraar de voordelen
van deze behandeling boven het langdurige, ingewikkelde en ook kostbare proces waarvoor de indicatie in 1e instantie afgegeven is. Dat betekent dat zij het toch als buitengewone tandheelkundige hulp zouden kunnen beschouwen en daarmee ook (een deel) vergoeden.
Dit is dus nog een tijdje spannend!